...

Ik voelde me meteen thuis
Toen ik ruim 30 jaar geleden er ‘even tussenuit wilde’, kwam ik via vrienden in Griekenland terecht. Het woord heimwee staat niet in mijn woordenboek en dat komt door de warmte en gastvrijheid van de Griekse mensen. Als je bij een Griek op bezoek gaat dan word je overladen met gastvrijheid. Een vreemdeling is voor de Grieken automatisch een gast in hun land, hun dorp, hun huis. Zo leerde ik de Grieken al snel goed kennen en al hun – voor mij-  bijzondere gebruiken en tradities…
 

Grieks-orthodoxe kerk
In Griekenland speelt godsdienst nog steeds een grote rol. Ruim 95 procent gelooft. Niemand zal er ook maar over nadenken om hun kind niet te laten dopen. Het dopen gebeurt niet zoals in Nederland, gelijk na de geboorte van het kindje. Het gebeurt soms jaren later, mijn jongste zoon was 3 toen hij werd gedoopt. Tot die tijd heeft het kindje officieel nog geen voornaam, want die wordt pas bij de doop gegeven. Tot die tijd worden alle kindjes gewoon bebi (jongen) beba (meisje) genoemd.
 

Geen verjaardagskalender op het toilet
Nog zo’n bijzondere Griekse gewoonte: na je 12e wordt je verjaardag niet meer gevierd op je geboortedatum maar alleen nog op je ‘eorti’ (naamdag). Welke dag dat is, wordt dus bepaald door je naam. Binnen de Grieks-orthodoxe kerk is elke dag vernoemd naar een heilige. Mijn naamdag is op 7 januari - dan feliciteert iedereen alle Ioanna’s en Ioannis-en die ze kennen. Het wordt gevierd met familie en vrienden met veel eten en drinken en cadeautjes.
 

Pasen is het belangrijkste religieuze feest
Toen ik werd uitgenodigd om Pasen te vieren bij een echte Griekse familie leek me dat ontzettend leuk. Als ‘eregast’ kreeg ik het neusje van de zalm voorgeschoteld. Nou ben ik altijd wel in voor nieuwe smaken en de Griekse keuken beviel me prima, tot dan toe tenminste. Wat bleek echter de specialiteit te zijn? Het hoofd van het paaslam, in zijn geheel! Met ogen, tong én tanden. Wat kon ik doen? Het zou als een belediging worden opgevat als ik het niet zou opeten...
 

Urenlange gesprekken in kafenions
Naast tradities houden Grieken ook van veel praten, kwam ik achter. Met name de mannen kunnen urenlange gesprekken over politiek voeren. Tegenwoordig speelt dit zich af in het kafenion, het café waar de vrouwen zich niet wagen. Onder het genot van een kopje vaak mierzoete Griekse koffie (zeg vooral geen Turkse koffie, dat is tegen het zere been!) zitten ze hevig te discussiëren, daarbij druk gebarend. Het is net alsof ze ruzie hebben, maar dat is niet zo, dat is gewoon hun temperament.