...

Beijing
Op het vliegveld van Beijing worden we welkom geheten door Michel Lebon. Ik ben de jongste van de groep. Ver uit! Ik denk dat de leeftijd van mijn ouders een redelijk gemiddelde is. Mijn lange blonde haar gaat volgens Michel zorgen voor veel Chinezen die met me op de foto willen. We krijgen daar vlakbij onze eerste echte Chinese maaltijd. Lunch en diner zijn hier allebei warme maaltijden. Er worden verschillende schotels opgediend. Deze worden neergezet op een draaiend plateau in het midden van een grote ronde tafel. We zitten met tien mensen aan één zo’n tafel en kunnen van de schotels pakken wat we willen door te draaien aan de schijf.
 

Luoyang
In de eerste week zijn we naar bekende plaatsen in Beijing en Xi’an geweest zoals het plein van de Hemelse Vrede, de Verboden stad, de Muur en het terracottaleger. 
We vervolgen onze reis per trein naar de ‘stad van de pioenrozen’: Luoyang. Op het plein voor ons hotel wordt, zoals op veel plekken in China, ’s avonds en ’s morgens gedanst. Ook waren er mensen aan het tollen of met water aan het verven. Een biertje (ruim een halve liter) kostte 2,5 yuan (ca. € 0,25). Zo kun je nog eens een rondje geven! Later dan gepland gaan we richting hotelkamer.
De volgende dag bezoeken we de Longmengrotten. Deze zogeheten drakenpoortgrotten zijn eigenlijk meer uitgehakte nissen waar Boeddha’s in staan. In totaal zijn er meer dan 100.000 beelden, waarvan de meest spectaculaire 17 meter hoog is. De oren zijn alleen al  2 meter!

Nanjing
Aangekomen in Nanjing, bezoeken we het stadsmuseum met tentoonstellingen van onder andere jade, zijde, porselein, keramiek, lak. Na de lunch gaan we naar de brug over de Yangthze. De brug uit 1968 is voor auto’s ruim 4 km en voor treinen ruim 6 km lang. We gaan naar boven voor het mooie uitzicht. Op de brug staan socialistische beelden van boeren, arbeiders, soldaten allemaal met het Rode Boekje in de hand. Terug in het hotel gaan we voor een voetmassage, te beginnen bij de schouders en rug en daarna de voeten die inmiddels lekker weken in een teiltje heet water. De meningen zijn verdeeld, maar ik heb na die massage geen hoofdpijn meer!
Michel doet ons na het (weer spotgoedkope) eten voor hoe we een taxi moesten aanhouden: met je hand naar beneden wapperen. We stappen in en worden naar de Confuciustempelbuurt gereden. Winkelen en varen tussen de talloze lampjes. Sprookjesachtig!
 

Suzhou
Vandaag staat als eerst de Liu Yuan (Lingering Garden) op het programma. In deze tuin staan een aantal ginkgobomen van meer dan 300 jaar oud. De tuinen zitten vol details: geen houtsnijwerk of raamwerk is hetzelfde. Chinese gidsen met microfoontjes tetterden met gemak over Michel heen. Uit een vaas haalt hij een aantal plumeaus te voorschijn. Haha, weten we ook weer waar die verstopt worden! De tuin staat op de lijst van werelderfgoed UNESCO en is één van de vier beroemdste tuinen van China. De heuvel in het middendeel was vroeger een plek die hoger lag dan de rest van de stad. Dat is nu niet meer voor te stellen. Stenen hadden ze niet in de regio. Die kwamen van ver. Uitgehakt en 30 jaar in de rivier gelegd, waardoor ze hun bijzondere vormen kregen.
 

Hangzhou
Op naar de Lingyin tempel. Lingyin betekent ‘rustoord voor de zielen’. Tijdens een "Sticky Lice” lunch (plakrijst) vertelt gids Abbey dat je gelukkig zult zijn zolang je nergens naar verlangt. In deze tempel (veel meer kitsch dan de Witte Paardentempel) kon je vrij worden van verlangens. De tempel is 16 keer veranderd/verbouwd. De weg erheen ging weer langs een aantal honderden Boeddha’s uit de rotsen gehouwen. Ook een leuke, lachende Boeddha maakte hier deel van uit. In een bijgebouwde, gloednieuwe zaal, staan 500 bronzen beelden van volgelingen van Boeddha. “Time goes fly”: we moesten Hangzhou, de eerste stad in China waar men voor voetgangers op een zebrapad moet stoppen, alweer verlaten.
 

Shanghai
De volgende en laatste bestemming op deze reis, is de stad die letterlijk vertaald “we gaan naar zee”. Hier is het druk en er staan veel gebouwen van bijna 500 meter hoog. Elke twee weken wordt een nieuwe wolkenkrabber opgeleverd. We zijn ‘losgelaten’ door Michel en lopen eerst naar de Bund, aan de oever van de Huangpurivier. Even wat foto’s gemaakt tussen bergen Chinezen en Nanjing Road in. Na wat winkelen en de lunch lopen we een stuk door een Hutong, een ommuurde woonwijk met nauwe straatjes en kleine huisjes. Hoewel het verboden is om de was buiten te hangen, hangt die overal. Op de Bazaar koop ik een mooi zijden jasje. Al slalommend door de drukte bereiken we de ingang van de rustgevende Yu-tuin, uit de 16e eeuw. ‘Yu’ betekent ‘aangenaam’. De tuin heeft een paviljoentje waar je via de spiegeling van het water, mensen in een ander paviljoentje kunt zien. Zo werden vroeger een jongen en meisje onder het toeziend oog van pa en ma aan elkaar voorgesteld.